Юкланмоқда
Ўзбек халқининг асл фарзанди, Ўзбекистон Қаҳрамони Эркин Воҳидов 1936 йилда Фарғона водийсининг Олтиариқ туманида дунёга келган. Унинг болалиги уруш йилларининг оғир даврига тўғри келди: отаси фронтда ҳалок бўлди, онасидан эса эрта айрилди. Етимликнинг аччиқ нонини еб, тоғасининг қўлида Тошкентда улғайган Эркин, ҳаётнинг барча синовларига қарамай, ўзида ижодга бўлган сўнмас муҳаббатни сақлаб қола олди. У ёшлигиданоқ сўзнинг қадрини, унинг кучини ҳис қилди ва ўзбек тилининг бой имкониятларини намойиш этишни ўз олдига мақсад қилиб қўйди. Эркин Воҳидовнинг жасорати шундаки, у совет тузумининг энг қаттиқ цензура даврида ҳам миллий ғурурни куйловчи «Ўзбегим» қасидасини ёза олди. Бу шеър ўзлигини унутаёзган халқ учун чақмоқдек таъсир қилди ва миллий уйғонишнинг мадҳиясига айланди. Шоир нафақат лирик шеърлар, балки чуқур фалсафий асарлар устаси ҳам эди. Унинг ҳинд озодлик курашчиси ҳақидаги «Руҳлар исёни» достони инсон эркинлиги ва эътиқоди ҳақидаги ўлмас асардир. Драматургия соҳасида эса унинг «Олтин девор» комедияси ўзбек театрининг энг севимли ва саҳнадан тушмайдиган дурдонасига айланган. Бу инсон нафақат шоир, балки буюк таржимон ҳам эди. Гётенинг машҳур «Фауст» асарини ўзбек тилига шундай маҳорат билан ўгирдики, кўпчилик мутахассислар бу таржимани аслиятдан қолишмаслигини таъкидлашади. Сергей Есенин шеърларини ҳам ўзбек китобхонига айнан Эркин Воҳидов танитган. Умрининг сўнгги йилларигача қўлидан қалами тушмаган, доимо ёшларга устозлик қилган ва ўзбек тилининг софлиги учун курашган буюк шоир 2016 йилда вафот этди. У қолдирган мерос бугун ҳар бир ўзбекнинг юрагида яшамоқда.
