Юкланмоқда
Рус маданиятининг ўзига хос феномени бўлган Василий Макарович Шукшин бир вақтнинг ўзида ҳам ажойиб ёзувчи, ҳам истеъдодли актёр, ҳам моҳир кинорежиссёр бўлишга эришган камёб инсонлардан эди. У 1929 йилда Олтой ўлкасининг Сростки қишлоғида, оддий деҳқон оиласида дунёга келди. Отаси қатағон қилингач, ёш Василий қийинчиликда улғайди ва турли оғир ишларда меҳнат қилди. Денгиз флотидаги хизматдан сўнг, у кутилмаганда Москвага йўл олди ва машҳур ВГИК (Кинематография институти)га ўқишга кирди. Ўша пайтда у қишлоқча соддалиги ва кирза этиклари билан пойтахтлик профессорларни ҳайратда қолдирган эди. Шукшин ижодининг бош қаҳрамони — бу «ғалати одам» (чудик). У ўз ҳикояларида кўнгли тоза, бироз содда, баъзан кулгили қилиқлар қиладиган, аммо ҳақиқат ва адолатни ҳамма нарсадан устун қўядиган қишлоқ одамларини тасвирлади. У шаҳар ва қишлоқ ўртасидаги зиддиятни, инсоннинг ўз ўзлигини йўқотиб қўйиш фожиасини теран ҳис қилган адиб эди. Унинг қаҳрамонлари кўпинча жамиятга сиғмайди, уларнинг қалби нимадандир безовта бўлади, лекин айнан шундай инсонларда халқнинг асл руҳи яшайди деб ҳисобларди. Унинг ижод чўққиси — бу «Қизил беқам» (Калина красная) фильми ва қиссасидир. Бу фильмда Шукшин ўзи сценарий ёзди, режиссёрлик қилди ва бош ролни ўзи ижро этди. Ўғрилик йўлидан қайтиб, ҳалол яшашга интилган, аммо ўтмиши уни қўйиб юбормаган Егор Прокудин тақдири миллионлаб томошабинларни йиғлатди. Минг афсуски, санъаткорнинг умри қисқа бўлди. У 1974 йилда, Сергей Бондарчукнинг «Улар Ватан учун жанг қилдилар» фильмида суратга тушиш жараёнида, кема каютасида юрак хуружидан вафот этди. У бор-йўғи 45 йил яшаган бўлса-да, ўзидан унутилмас фильмлар ва самимий ҳикоялар қолдириб кетди.
