Юкланмоқда
Француз адабиётида қисқа ҳикоялар жанрининг тенгсиз устаси ҳисобланган Ги де Мопассан 1850 йилда Нормандияда, зодагонлар оиласида дунёга келган. Унинг адабиёт оламига кириб келиши жуда қизиқ кечган. Ёш Ги де Мопассаннинг онаси машҳур ёзувчи Гюстав Флобернинг яқин дўсти бўлган ва ўғлини шу буюк адибга шогирдликка берган. Флобер ўта талабчан устоз эди: у шогирдига йиллар давомида машқ қилишни, ҳаётни кузатишни буюрган, аммо бирорта асарини нашр эттиришга рухсат бермаган. Фақатгина қалам тўлиқ чархлангач, 1880 йилда «Пампушка» (Дўмбоқ) ҳикояси эълон қилинади ва бу асар Мопассанни бир кечада бутун Францияга машҳур қилиб юборади. Мопассан ўта сермаҳсул ёзувчи эди. У бор-йўғи 10 йиллик ижодий фаолияти давомида 300 дан ортиқ ҳикоя, 6 та роман ва кўплаб очерклар ёзишга улгурди. Унинг асарлари ўзининг реалистик тасвири ва кутилмаган якунлари билан ажралиб туради. Масалан, унинг дунёга машҳур «Маржон» (The Necklace) ҳикояси инсон тақдирининг қанчалик ўйинчоқ эканлигини, бир лаҳзалик хато бутун умрни ўзгартириб юбориши мумкинлигини кўрсатиб беради. «Азизим» (Bel-Ami) романи эса виждонсиз, аммо эпчил йигитнинг аёллар орқали жамиятнинг юқори поғонасига кўтарилиши ҳақида бўлиб, бу мавзу бугунги кунда ҳам ўз долзарблигини йўқотмаган. Ёзувчи жуда бой ва машҳур бўлиб кетганига қарамай, унинг шахсий ҳаёти фожиали якун топди. У ёшлигида юқтирган оғир касаллик туфайли умрининг охирида руҳий тушкунлик ва ақлий заифликдан азоб чекди. Ҳатто бир марта ўз жонига қасд қилишга ҳам уринди. Буюк ҳикоянавис 1893 йилда, ҳали жуда ёш — 42 ёшида руҳий касалликлар шифохонасида вафот этди. У ўзидан кейин инсон табиатининг барча қирраларини очиб берувчи ўлмас мерос қолдирди.
