Юкланмоқда
Болгария адабиётининг энг қувноқ ва севимли ёзувчиларидан бири Борис Априлов (асл исми Атанас Джавков) 1921 йилда денгиз бўйидаги Бургас шаҳрида дунёга келган. У ўзининг адабий тахаллусини бежизга «Априлов» (апрель ойига нисбат бериб) деб танламаган, чунки унинг асарлари худди баҳор қуёши каби илиқ, самимий ва ҳазил-мутойибага бойдир. Ёзувчилик фаолиятини ҳажвчи сифатида бошлаган Борис дастлаб катталар учун ўткир ҳикоялар ва пьесалар ёзган, бироқ унга ҳақиқий ва ўчмас шуҳратни болалар адабиёти келтирди. У худди Жанни Родари ёки Астрид Линдгрен каби болалар дунёсини катталар дунёси билан боғлай олган камёб истеъдод эгаларидан бири эди. Ёзувчининг ташриф қоғозига айланган асар — бу машҳур «Лисконинг саргузаштлари» (Приключенията на Лиско) туркумидир. Бу эртак-қиссаларда маккор, аммо ўта зийрак ва қизиқувчан тулкичан Лисконинг ўрмондаги ва инсонлар орасидаги саргузаштлари тасвирланади. Лискони шунчаки эртак қаҳрамони деб бўлмайди, у дунёни ўрганаётган, ҳар бир нарсага «нима учун?» деб савол берадиган файласуф болакай тимсолидир. У денгиз тубига тушади, ҳаво шарида учади ва доимо катталарнинг (бошқа ҳайвонларнинг) ўрнатилган қолипларига қарши чиқади. Борис Априловнинг асарлари «қатламли» бўлиб, уларни болалар қизиқарли саргузашт сифатида ўқиса, катталар сатира ва чуқур ижтимоий маъноларни илғаб оладилар. У ҳайвонлар тимсолида жамиятдаги иллатларни, иккиюзламачиликни ва қўрқувни моҳирона фош этган. Умрининг сўнгги йилларини Исроилда ўтказган ва 1995 йилда Тель-Авивда вафот этган ёзувчи ўзидан кейин нафақат Болгария, балки бутун Европа болалар адабиёти хазинасига айланган ажойиб китобларни қолдириб кетди.
