Араб дунёсининг энг нуфузли ёзувчиси, 1988 йилда адабиёт бўйича Нобель мукофотини қўлга киритган биринчи ва ягона араб адиби Нагиб Маҳфуздир. 1911 йилда Қоҳирада туғилган бу инсон ўз шаҳри ва ватанига шу қадар содиқ эдики, у Нобель мукофотини олиш учун ҳам Швецияга бормаган, умуман, ҳаёти давомида Мисрни деярли тарк этмаган. Унинг бутун ижоди Қоҳиранинг қадимий кўчалари, чойхоналари ва у ердаги оддий одамларнинг тақдири ҳақидадир. Унинг энг машҳур асари «Қоҳира трилогияси» бўлиб, унда бир савдогар оиласининг уч авлоди мисолида Миср жамиятининг XX асрдаги бутун ўзгаришлари, сиёсий ва ижтимоий тўнтаришлари маҳорат билан тасвирланган. Маҳфузни кўпинча «Қоҳиранинг Диккенси» ёки «Мисрнинг Бальзаки» деб аташади. Бироқ ёзувчининг ҳаёти силлиқ кечмади. Унинг «Овлоқ болалари» (ёки «Бизнинг кўча болалари») романи диндорлар томонидан қаттиқ танқид қилинди ва «кофирлик»да айбланди. Бу низо шунга олиб келдики, 1994 йилда, ёзувчи 82 ёшда эканлигида, унга экстремистлар томонидан суиқасд уюштирилди. Унинг бўйнига пичоқ уришди, аммо бахтли тасодиф туфайли у тирик қолди. Бу жароҳатдан сўнг унинг ўнг қўли ишламай қолди ва у ёзиш қобилиятини йўқотди, лекин таслим бўлмади — умрининг охиригача асарларини диктовка қилиб ёздирди. Нагиб Маҳфуз 2006 йилда вафот этди, аммо у ўзидан кейин араб романчилигининг энг юксак намуналарини мерос қилиб қолдирди.
