Турк адабиётида замонавий ҳикоя жанрига асос солган ва қисқа умри давомида ўчмас из қолдирган ёзувчи Умар Сайфиддин 1884 йилда Туркиянинг Гонен шаҳрида туғилган. Унинг ҳаёти Усмонли империясининг энг оғир ва парчаланиш даврига тўғри келди. Асли ҳарбийлик касбини танлаган Умар Болқон урушларида қатнашади, ҳатто юнонларга асирга тушиб, бир йил давомида асирлик азобини тортади. Мана шу ҳарбий ҳаёт, уруш даҳшатлари ва халқининг бошидан кечирган кулфатлари унинг ижодида реалистик руҳда акс этди. У адабиётга «Янги лисон» (Янги тил) ҳаракати орқали кириб келди ва турк тилини араб ҳамда форс сўзларидан тозалаб, оддий халқ тушунадиган соф туркчада ёзишни тарғиб қилди. Умар Сайфиддиннинг энг машҳур асари — бу «Қашағи» (Kaşağı) ҳикоясидир. Бу кичик асар ёлғон, виждон азоби ва кечиккан пушаймонлик ҳақида бўлиб, уни ўқиган ҳар қандай инсон кўзига ёш олмасдан туролмайди. Ҳикояда укасига туҳмат қилган аканинг бутун умрлик изтироби тасвирланади. Ёзувчи шунингдек, «Пембели тўн», «Фалакка» каби асарлари орқали миллий ғурур, ватанпарварлик ва тарихий хотира мавзуларини қаламга олди. Афсуски, бу буюк истеъдод эгаси қандли диабет касаллиги туфайли бор-йўғи 36 ёшида вафот этди. Унинг жасади вафотидан сўнг кимсесизлар (эгалари йўқлар) морхонасидан топилган бўлса-да, бугун у бутун турк дунёсининг энг ардоқли адиби сифатида яшамоқда.
