Япон адабиётини жаҳон миқёсига олиб чиққан ва 1968 йилда Японияга биринчи Нобель мукофотини тақдим этган ёзувчи Ясунари Кавабата 1899 йилда Осакада туғилган. Унинг ҳаёти жуда эрта келган йўқотишлар билан бошланди: у икки ёшида отасидан, уч ёшида онасидан айрилиб, етим қолди. Кейинчалик бувисини ва синглисини ҳам йўқотган ёш Кавабатани яқинлари «дафн маросимлари устаси» деб аташарди. Бу фожиалар унинг қалбида чуқур из қолдирди ва унинг асарларига ўзига хос мунг, ёлғизлик ва ўткинчи дунё гўзаллигига бўлган чексиз муҳаббатни сингдирди. Унинг энг машҳур асари «Қорли ўлка» (Snow Country) бўлиб, унда Токио шаҳридан келган бойзода ва қишлоқ гейшаси ўртасидаги умидсиз муҳаббат тасвирланади. Кавабата бу асарни ёзиш учун 12 йил вақт сарфлади ва ҳар бир жумлани худди япон шеърияти — хайку каби сайқаллади. Унинг яна бир дурдона асари «Мингта турна» чой маросими фонида инсоний муносабатларнинг мураккаблигини ва гуноҳ ҳиссини очиб беради. Кавабата сўз билан расм чизадиган ёзувчи эди; у табиат манзаралари орқали қаҳрамонларнинг ички дунёсини кўрсатиб берарди. Гарчи у Нобель мукофотини қабул қилаётганда «Мен ўз жонига қасд қилишни тушунмайдиган ва қораламайдиган инсонман», деган бўлса-да, тақдир ҳазилини қарангки, у 1972 йилда, 72 ёшида газ жўмрагини очиб, ўз жонига қасд қилди. У ҳеч қандай хайрлашув хати қолдирмади, бу эса унинг ўлимини худди асарлари каби сирли ва жумбоқли қилиб қўйди.
