Япон адабиётининг «қисқа ҳикоя қироли» деб тан олинган Рюноске Акутагава 1892 йилда Токиода, Аждаҳо йили, Аждаҳо ойи ва Аждаҳо кунида дунёга келган, шунинг учун ҳам унга Рюноске (Аждаҳо) исмини беришган. Унинг болалиги руҳий изтироблар соясида ўтди; онасининг руҳий касалликка чалиниши ёш ёзувчи қалбида бутун умрга қўрқув уйғотди. У доимо ўзи ҳам ақлдан озишидан хавфсираб яшади ва бу хавотир унинг асарларига ўзгача бир асабийлик ва теранлик бахш этди. Акутагава Ғарб маданиятини чуқур ўрганган бўлса-да, ўз асарларида қадимий япон афсоналарини замонавий инсон психологияси билан уйғунлаштира олди. Унинг дунёга машҳур «Расёмон» ва «Чакалакзор» (In a Grove) ҳикоялари ҳақиқат тушунчасининг нақадар нисбий эканлигини кўрсатиб берди. «Чакалакзор» ҳикоясида битта қотиллик воқеаси қароқчи, аёл ва марҳумнинг руҳи тилидан уч хил кўринишда ҳикоя қилинади ва ўқувчи охиригача ҳақиқат ким томонда эканлигини билолмай қолади. Бу асар асосида машҳур режиссёр Акира Куросава фильм суратга олиб, Акутагава номини бутун дунёга танитди. Унинг «Ўргимчак уяси» ҳикояси эса инсоний худбинлик ва нажот ўртасидаги ингичка ип ҳақидаги ажойиб масалдир. Афсуски, ёзувчининг ички дунёсидаги курашлар уни тинч қўймади. «Ноаниқ хавотир» деб атаган руҳий ҳолати туфайли у бор-йўғи 35 ёшида ўз жонига қасд қилди. У ўлимидан олдин «Мен фақат зулматни кўряпман», деб ёзган бўлса-да, бугунги кунда Япониядаги энг нуфузли адабий мукофот айнан Акутагава номи билан аталади ва ҳар йили юзлаб ёш ёзувчилар ушбу номга сазовор бўлишни орзу қилишади.
