Юкланмоқда
Грузин адабиётининг энг ёрқин ва «қуёшли» вакили Нодар Думбадзе 1928 йилда Тбилисида туғилган. Унинг болалиги жуда оғир даврга тўғри келди: 1937 йилги қатағонлар туфайли у ота-онасидан эрта айрилди ва қишлоқда, бувисининг қўлида тарбияланди. Айнан шу қишлоқ ҳаёти, содда ва бағрикенг одамлар, уруш даврининг қийинчиликларига қарамай сақланиб қолган инсонийлик унинг бўлажак асарларига пойдевор бўлди. Думбадзе иқтисодчи мутахассислигини эгаллаган бўлса-да, қалб амри билан адабиёт оламига кириб келди ва дастлаб «Нианги» («Тимсоҳ») ҳажвий журналида фаолият юритди. Ёзувчига ҳақиқий шон-шуҳратни «Мен, бувим, Илико ва Илларион» қиссаси олиб келди. Бу асар китобхонлар томонидан шунчалик илиқ кутиб олиндики, у тез орада кўплаб тилларга таржима қилинди ва фильмга айлантирилди. Думбадзенинг ўзига хос услуби шундаки, у энг оғир ва қайғули воқеаларни ҳам юмор орқали, майин табассум билан тасвирлайди. Унинг асарларини ўқиганда киши бир вақтнинг ўзида ҳам кулади, ҳам йиғлайди. У етимлик нима эканлигини ўз танасида ҳис қилгани учун ҳам «Қуёшни кўряпман» асарида уруш даври болаларининг тақдирини жуда таъсирли ёритиб берган. Нодар Думбадзе нафақат ёзувчи, балки чуқур файласуф ҳам эди. Унинг «Оқ байроқлар» ва «Абадият қонуни» романлари инсон ҳаётининг маъноси, виждон ва адолат ҳақида сўзлайди. У ўз қаҳрамонлари орқали инсон қалби нафрат учун эмас, фақат муҳаббат учун яралганини уқтирмоқчи бўлади. Оғир юрак хасталигини бошдан кечирган адиб 1984 йилда вафот этди, аммо у яратган «Ҳелладос», «Кукарача» каби самимий образлар ва унинг қуёшга тўла асарлари ҳамон китобхонлар қалмини иситиб келмоқда.
