Юкланмоқда
Антон Павлович Чехов нафақат рус, балки жаҳон адабиётининг энг ёрқин сиймоларидан биридир. 1860 йилда Таганрог шаҳрида, оддий баққол оиласида туғилган Антоннинг болалиги осон кечмаган. Отаси банкрот бўлгач, оила Москвага кўчиб ўтади ва ёш Антон тиббиёт факультетида ўқиш билан бирга, оиласини боқиш учун тинимсиз ишлашга мажбур бўлади. У кундузи шифокорликни ўрганса, тунлари «Антоша Чехонте» тахаллуси билан ҳажвий журналларга кичик ҳикоялар ёзарди. Чехов бутун умри давомида икки касб ўртасида яшади. У ўзининг машҳур иборасида: «Тиббиёт — менинг қонуний хотиним, адабиёт эса — маъшуқам», — деб ҳазиллашарди. Ажабланарлиси шундаки, у шифокор сифатида ҳам минглаб инсонларни даволаган, ҳатто вабо эпидемияси пайтида бепул хизмат кўрсатган. Унинг инсонийлик бурчи нафақат касалхонада, балки Сахалин оролига қилган оғир сафарида ҳам намоён бўлди. У ерга бориб, сургун қилинганларнинг аянчли ҳаётини ўрганди ва бу жасорати билан жамият эътиборини маҳбуслар муаммосига қаратди. Ижодда эса у инқилоб қилди десак адашмаймиз. Чеховгача бўлган ёзувчилар қаҳрамонларни кўпинча ё «яхши» ёки «ёмон»га ажратишган бўлса, Чехов ҳаётни борича — ўзининг зерикарли, майда ташвишлари ва яширин фожиалари билан тасвирлади. Унинг «Олчазор» (Вишнёвый сад), «Чайка» ва «Уч опа-сингил» каби пьесалари театр санъатини бутунлай ўзгартириб юборди. Минг афсуски, буюк ёзувчи сил (туберкулёз) касаллиги туфайли бор-йўғи 44 йил умр кўрди. 1904 йилда Германияда вафот этган бўлса-да, унинг асарлари ҳалигача дунё саҳналаридан тушмай келмоқда.
